Vera Kamtsi

Το «Στο ασανσέρ» είναι ένα σύντομο διήγημα που εκτυλίσσεται σε έναν περιορισμένο χώρο, τη στιγμή που ο κόσμος έξω μοιάζει να αποδιοργανώνεται.

Ξαφνική Διάσπαση Μαγνητικού Πεδίου Της Γης: Τεράστιες Επιπτώσεις Στον Πλανήτη

           Η τηλεόραση σε ένα τοπικό καφέ είναι συντονισμένη στο κρατικό κανάλι. Η δημοσιογράφος, από την άνεση του τηλεοπτικού στούντιο, διαβάζει το κείμενο πίσω απ’ την κάμερα.

Η άνευ προηγουμένου ισχυρή ηλιακή καταιγίδα προκάλεσε ξαφνική διάσπαση του μαγνητικού πεδίου της Γης. Σήμερα το πρωί, μαζικές εκτινάξεις στεμματικού υλικού από τον Ήλιο χτύπησαν την ατμόσφαιρα της Γης, υπερβαίνοντας κατά πολύ τα αναμενόμενα επίπεδα γεωμαγνητικής δραστηριότητας. 

Οι ειδικοί προειδοποιούν για διακοπές ηλεκτρικού ρεύματος σε μεγάλες περιοχές σε όλο τον κόσμου, καθώς τα ηλεκτρικά δίκτυα υπέστησαν σοβαρές ζημιές.

Καταστροφές έχουν προκληθεί σε δορυφορικά συστήματα. Ενώ οι μεγάλες αεροπορικές εταιρείες έχουν διακόψει τις πτήσεις λόγω απώλειας συστημάτων πλοήγησης και επικοινωνίας.

[…] Ο ειδικός αστροφυσικός κύριος Σωτήρης Κανελόπουλος, τονίζει πως το μαγνητικό πεδίο είναι η πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι στις ηλιακές καταιγίδες, και η διάσπασή του προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις σε τεχνολογικές υποδομές και […]

[…] να είμαστε προετοιμασμένοι. Οι επιπτώσεις αυτού του φαινομένου σύντομα θα επηρεάσουν και εμάς. […] τις κατάλληλες προφυλάξεις […] μετακινήσεις […] ασφαλής.

           Η τηλεόραση μαύρισε. Το σήμα χάθηκε. Η Ελένη χτύπησε το ποτήρι της πάνω στον πάγκο και άφησε το χαρτονόμισμα πλάι του. Έκανε νόημα στον υπάλληλο, μάζεψε το σακίδιό της και πήγε προς τη μηχανή της.

           Φτάνοντας έξω από το ξενοδοχείο με το συνεδριακό κέντρο, εκεί όπου θα έκαναν τη δεύτερη συνάντηση για σήμερα, πάρκαρε τη μηχανή της και κοίταξε τον ουρανό. Άφησε το κράνος της στην μπαγκαζιέρα και έβαλε το κλειδί στη πίσω τσέπη του παντελονιού της. Το τέλος του κόσμου πλησιάζει και εγώ ακόμα κλειδώνω το κράνος μη μου το κλέψουν, σκέφτηκε και γέλασε απαλά.

           Στην είσοδο του ξενοδοχείο, ο νεαρός με το λευκό πουκάμισο, της υπέδειξε τον πέμπτο όροφο, και αίθουσα 506. Κοίταξε τις σκάλες και έπειτα το ασανσέρ. Ήξερε πως έπρεπε να πάρει τις σκάλες, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να ανέβει πέντε ορόφους με τέτοια ζέστη. Άλλωστε, άλλη μια θαρραλέα κοπέλα στεκόταν έξω από το κεντρικό ασανσέρ. Πήγε κοντά της. Παρατήρησε τα μαύρα γοβάκια της, το στενό της τζιν, το κοντό της μπλουζάκι, που άφηνε εκτεθειμένη τη περιοχή της κοιλιάς, τα σηκωμένα μαλλιά της και τους τεράστιους κρίκους στα αφτιά της. Άθελά της ντράπηκε που την κοιτούσε και κοκκίνησε. Η κοπέλα πλάι της, χαμογέλασε και άπλωσε το χέρι, αφήνοντας την Ελένη να περάσει πρώτη.

           «Όροφο;» ρώτησε κοφτά η κοπέλα.

           «Στον πέμπτο», απάντησε η Ελένη.

           Η κοπέλα πάτησε πρώτα τον αριθμό τέσσερα, στα τεράστια στρόγγυλα κουμπιά του ασανσέρ, κι ύστερα το πέντε. Το βλέμμα της Ελένης είχε κολλήσει πάλι πάνω σε αυτήν την περίεργη κοπέλα. Να ήταν άραγε κάποια ερωμένη; Να δούλευε κάπου εδώ κοντά; Ή ερχόταν για δουλειά;

           [Ντουμπ]

           Ένας εκκωφαντικός ήχος και ύστερα μαύρο σκοτάδι. Το φωτάκι έκτακτης ανάγκης του ασανσέρ ανάβει αδύναμο κίτρινο φως.

           «Όχι ρε γαμώτο!» φωνάζει η κοπέλα.

           «Διακοπή ρεύματος. Πιθανότατα να μείνουμε εδώ αρκετή ώρα», την ενημερώνει η Ελένη.

           «Τέλεια! Ό,τι ακριβώς χρειαζόμουν. Πάει το ραντεβού, πάνε τα λεφτά… Γαμ…»

           «Το όνομά σου;» την διακόπτει η Ελένη.

           Η κοπέλα την κοιτά απορημένη. «Ναταλία», λέει.

           «Ελένη, χάρηκα».

           «Και για πες, κυρά Ελένη μου…» κάνει μια άτσαλη κίνηση με το χέρι της, κουνώντας τον καρπό της μπροστά από τη μορφή της Ελένης. «Γνωρίζεις πότε ακριβώς θα βγούμε από εδώ μέσα;»

           «Υποθέτω… Μέχρι να καταλάβουν πως λείπουμε, κάποιος να ενημερώσει την πυροσβεστική… Η πυροσβεστική, βέβαια, θα τρέχει με περιστατικά σε όλη τη γύρω περιοχή… Κανά δίωρο σίγουρα!»

           Η Ναταλία πιάνει το κινητό στα χέρια της. Το ανοίγει και βρίζει μέσα απ’ τα δόντια της μόλις καταλαβαίνει πως δεν έχει σήμα για να επικοινωνήσει με τον πελάτη.

           Ένα γέλιο ξέφυγε απ’ τα χείλη της Ελένης. Η Ναταλία την αγριοκοίταξε.

           «Συγγνώμη», απολογήθηκε η Ελένη.

           «Τι ζόρι τραβάς εσύ τώρα;»

           «Συγγνώμη, αλήθεια. Δεν γελάω με εσένα, αλλά με την κατάσταση».

           Σούφρωσε τα χείλη της, η Ναταλία και απέσυρε το βλέμμα της απαξιωτικά.

           «Αλήθεια, συγγνώμη αν σε πρόσβαλα», προσπάθησε πάλι η Ελένη. «Ήταν σημαντικό το ραντεβού;»

           «Πολύ!»

           «Λυπάμαι που θα το χάσεις, λοιπόν».

           «Δεν βαριέσαι; Θα του τα πάρω άλλη στιγμή». Γύρισε, κοίταξε την Ελένη προσεκτικά, και συνέχισε. «Εσύ, για να έχουμε καλό ερώτημα, τι είσαι;»

           «Εγώ σήμερα, που λες, έχω ένα πολύ σημαντικό ραντεβού στον πέμπτο όροφο αυτού του αναθεματισμένου ξενοδοχείου».

           «Στις μεγάλες αίθουσες;»

           «Μια ομάδα επιστημόνων έχουν μαζευτεί εκεί πάνω για να μελετήσουν το φαινόμενο της διάσπασης του μαγνητικού πεδίου, το οποίο προκλήθηκε από τις CMEs του ήλιου και…» έκανε παύση και πήρε μια ανάσα. «Προσπαθούν να κατανοήσουν το μέγεθος των καταστροφών που θα προκληθούν τις επόμενες μέρες».

           «Μαγνητικά πεδία και CM… Σοβαρά ακούγονται όλα αυτά. Και εσύ τι ρόλο βαράς εκεί; Είσαι δικιά τους;»

           «Μπορείς να το πεις και έτσι. Δρ. Ελένη Παπαδάκη, αστροφυσικός», έτεινε το χέρι της.

           Η Ναταλία ντράπηκε για μια στιγμή και ύστερα έτεινε και αυτή το χέρι της. «Ναταλία Χατζή, επαγγελματίας συνοδός πολυτελείας».

           Οι δυο κοπέλες κοιτάχτηκαν με σεβασμό, δίχως να υπάρχει ίχνος ντροπή ανάμεσά τους. Τι να ντραπείς εξάλλου, σκέφτηκε η Ελένη, στις στιγμές που ζούμε και επρόκειτο να ζήσουμε, δεν υπάρχουν ντροπές.

           Το βλέμμα της, όμως, έπεσε πάνω σε κάτι που δεν περίμενε να δει. Μια λεπτή αλυσίδα κρεμόταν από τον λαιμό της Ναταλίας, με έναν χρυσό σταυρό να τη διακοσμεί. Τι περίεργο στοιχείο να πλαισιώνει αυτή τη κοπέλα;

           Το χέρι της Ναταλίας πήγε πάνω απ’ τον σταυρό και έκλεισε στιγμιαία τα βλέφαρά της. «Μη με κρίνεις», είπε.

           «Να σε κρίνω; Για τον σταυρό; Όχι. Απλά…» κόμπιασε. «Πιστεύεις στο Θεό;»

           «Γιατί εσύ όχι;» σήκωσε το φρύδι έκπληκτη.

           «Ομολογώ πως η επιστήμη με έχει κερδίσει. Για εμένα η θρησκεία είναι απλά μια δικαιολογία για όσα εμείς αδυνατούμε να εξηγήσουμε».

           «Και τα CM σου εξηγούν αυτό που συμβαίνει στον κόσμο μας;»

           «Οι μαζικές εκτινάξεις στεμματικού υλι…»

           «Θυμίζει την Αποκάλυψη», είπε απότομα, κοφτά η Ναταλία.

           Η Ελένη κοκάλωσε στη θέση της. Δεν ήξερε τι να πει για να μη προσβάλει τη νεαρή γυναίκα. Από τη μία το επάγγελμά της, από την άλλη η πίστη της, και στη μέση ένα κολλημένο ασανσέρ, με λιγοστό φως να προβάλει τις ευάλωτες πλευρές των δύο γυναικών.

           «Όσα συμβαίνουν, είναι αποτέλεσμα των μαζικών εκτινάξεων στεμματικού υλικού από τον ήλιο», είπε τελικά η Ελένη.

           «Α ναι; Και πως εξηγείς λοιπόν που το ρεύμα χάνετε; Που τα κινητά μας δεν λειτουργούν; Χάνουμε σιγά-σιγά τις ανέσεις μας, μέχρι να έρθει η ώρα της κρίσεις».

           Σιωπή.

           Μπορούσαν να ακούσουν τις άβολες ανάσες τους να παλεύουν. Τα βλέμμα τους είχαν μείνει κολλημένα, το ένα πάνω στο άλλο. Δυο γυναίκες μόνος, κλεισμένες σε ένα ασανσέρ.

           «Μακάρι να έχεις δίκαιο», σπάει τη σιωπή η Ελένη. «Τουλάχιστον αν έχεις δίκαιο, τότε αυτό δεν είναι το τέλος. Δε θα γίνουμε σκόνη, σε ένα ατελείωτο άπειρο. Και ποιος ξέρει, ίσως σε πετύχω εκεί πέρα, και ανταλλάξουμε δυο κουβέντες φιλικές».

           Σε αυτή τη σκέψη, η Ναταλία χαμογέλασε. Έβαλε το χέρι μέσα στη μικρή κόκκινη τσάντα από απομίμηση δέρματος, που είχε περασμένη στον ώμο, έβγαλε ένα πακέτο τσιγάρα και της πρόσφερε ένα. Η Ελένη το πήρε – αν και δεν είχε καπνίσει ποτέ στη ζωή της, δεν έβλεπε το λόγο να μην το ξεκινήσει.

Βέρα Κάμτση